Met mijn hoofd nog vaak in Malawi

De afgelopen zomer bracht ik door in Malawi. Het land maakte zo'n diepe indruk op me dat ik er graag over schrijven wil. Mijn Malawi in tekst zal vanaf nu beetje bij beetje op dit weblog verschijnen. 

Het beeld hebben M en ik inmiddels verwerkt in een fotoalbum. Online is minder goed te zien hoe mooi het er in een papieren album uit gaat zien, maar vooruit: een link voor die mensen die niet bij ons op de bank belanden om daar te bladeren, een link naar The Warm Heart of Africa.

Oude en nieuwe beroepen

Ik wilde al van alles zijn: juf, boswachter, boomchirurg, presentatrice van het Jeugdjournaal, etaleur... 
Dit laatste beroep lijkt al een tijd niet meer te bestaan. 
Als bewijs twee foto’s, geschoten in Rotterdam zo’n anderhalf jaar geleden.

Ook op redigeerwerk voor bedrijfsramen wordt bezuinigd.

Mocht ik werkloos raken, dan moet ik misschien maar raammeisje worden, 
raammeisje in de positieve zin van het woord, dat dan graag wel.

Straks?

Telefoonpoëzie

C(arlien): Hoi!

M(ama): Hoi!

[twee tellen stilte en dan… één vraag in

en eentje uit onze telefoons]

M: Hoe gaat het?

C: Komt het uit?

M: Nee

[een korte pauze].

Ik zit midden in een workshop kransen maken van boterhamzakjes.

Zeven x Zweden

Het ondermaatse onderwijs voor nieuwe Nederlanders is niet onopgemerkt gebleven

Vier maanden heb ik gewerkt bij ooverbruggen, een bedrijf dat alfabetiserings- en inburgeringslessen verzorgt. Toen ik voelde dat mijn mondhoeken niet meer standaard omhoog krulden, maar steeds meer naar mijn kin wilden zakken, nam ik er ontslag in december 2009. Na heel lang overwegen en veel onderbouwen. Er zat een gat in mijn hart dat geen cardioloog weer vullen kon. En mijn woede sijpelde erin… mijn onbegrip over het gebrek aan en gedoe om koffie, wc-lampen en verwarmde klaslokalen… mijn verbolgenheid over het ontbreken van respect van sommige taaltrainers voor hun cursisten… en… mijn boosheid over een tekort aan taalkennis én een slechte niveau-inschatting bij een aanzienlijk aantal trainers van het team waarin ik zat. Dezelfde mensen namelijk die woorden weglieten die niet weggelaten konden worden (Houd rekening, dat …) en… e-mails stuurden met fouten in de lidwoorden (het rode draad, de e-mail adres), in de spelling (ekstra), in de woordvolgorde en de zinsbouw (Ik denk dat als we allemaal dit doornemen moet het wel lukken om…; Hoef je niet altijd zelf te ophalen), diezelfde mensen verlangden dat cursisten die nog bezig waren hun woordenschat uit te breiden binnen thema’s als ‘eten en drinken’, ‘gezondheid’ en ‘verkeer en vervoer’, het woord ‘accessoire’ leerden te begrijpen en spellen. En bij een uitleg over de ‘ou’ konden zomaar ineens de woorden ‘louter’, ‘bouillon’, ‘souper’, ‘mousseren’ en ‘houweel’ op de flip-over verschijnen!

Na mijn vertrek schreef ik een brief aan een aantal lokale politici van wie ik het gevoel had gekregen dat zij zich druk maakten om het inburgeringslandschap én aan mevrouw Van Bijsterveldt-Vliegenthart, destijds nog staatssecretaris van OCW...

Hooggeachte mevrouw Van Bijsterveldt-Vliegenthart,

Zojuist zag ik bevestigd wat ik eigenlijk al verwachtte: de Inspectie van het Onderwijs controleert niet de scholen en bedrijven die tot taak en oogmerk hebben NT2-lessen te verzorgen (of is het zo dat de Inspectie in dit specifieke onderwijslandschap zo weinig haar gezicht laat zien dat het niet eenvoudig is om haar tegen te komen?). Ik pleit ervoor dat er zo spoedig mogelijk vrij frequent inspecteurs naar deze NT2-aanbieders worden gezonden, want enige angst voor deze bezoeken doet de kwaliteit van het onderwijs - naar men mag hopen - verbeteren.

Graag wijs ik u erop dat NT2-alfabetiseringscursisten en inburgeraars geen in de Nederlandse taal mondige ouders hebben die op ouderavonden kritische noten kraken. Slechts zeer sporadisch legt een cursist zelf zijn/haar klachten neer bij de directie van de onderwijsinstantie waar hij/zij bijna dagelijks les heeft of … bij de gemeente.

En dus wordt een bedrijf waarin het taalniveau en respect soms ver zijn te zoeken, gewoon vrolijk weer winnaar van een aanbesteding. Het bedrijf levert goedkoop onderwijs en er komen geen klachten, het ziet er zonnig uit.

Soms echter is de zon maar schijn.

Een vriendelijke groet

van Carlien Schoondermark

(een teleurgestelde ex-taaltrainster)

P.S. Ik zou het fijn vinden dat u nadenkt over het uitbreiden van het domein van de Inspectie van het Onderwijs. Graag ontvang ik uw antwoord en licht ik mijn voorstel en zijn achtergrond nader toe.

Verblijd met antwoorden in mijn inbox en een telefoontje van een mevrouw die werkte voor de staatssecretaris, dacht ik al vrij snel steeds minder aan de brief. Tot afgelopen vrijdag, toen het volgende bericht in de Metro stond:

(zijn de letters voor jou te klein, kijk dan in het bericht hieronder en vergroot het artikel!)

Mocht je me vandaag tegenkomen, dan heb je grote kans dat ik op z’n Frits van Egters 'Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven!' uitroep. Ik voel een duwtje in mijn rug om meer te doen met de zaken waar ik me druk om maak. Als er stoom uit mijn oren komt, dan moet ik die toch kunnen ombuigen in bewegingsenergie, in motivatie? In mijn dromen ben ik een locomotief die voor de Hassans, Magda's, Adems en Boujema’s in dit land een weg baant en onredelijke voorstellen van laffe Leersmeneertjes platrijdt. In mijn dromen trek ik Leers' laarzen uit die toekomsten van kinderen onder hun zolen vermorzelen. Een spandoek groeit uit mijn schouders:

'Leven = samenleven = inleven!'

Een artikel bij een bericht van straks

Om dit krantenartikel goed te kunnen lezen, vergroot je het met een enkele linkermuisklik.

Maar Carlien wat heb je een vreemde stem!

Dit filmpje is gemaakt in Babel, de nieuwe jeugdbibliotheek van Hoorn, "bedacht door kinderen voor kinderen". Ik was er vrijdag met een aantal collega's en raakte geïnspireerd.

Hier word ik geïnterviewd door Marte en gefilmd door cameravrouwe Imme:

Afwassen kan ook heel vrolijk zijn!

Bedrukt

Vandaag is het

of geruststellend pluisjes tussen toetsen wegfriemelen

of een dagboek kopen waarin ik zinnen schrijven kan die eigenlijk niet kunnen.

Over de hoogste afscheidstijd en beelden van teevee waarin ik lijk te willen wonen.

Endatikevennietbestga.

Ik pieterpeuter verder.

Zinnen zingen soms zo...

Een nieuwe, kleine, met enige regelmaat terugkerende

"tussendoorrubriek", omdat ik zoveel bijzondere zinnen

hoor en lees.

De Hongaarse hovenier

Een glimlach op lange benen komt van het warme gedeelte van de waterbus het koude opgelopen. We meren bijna aan en ik sta al zo goed als startklaar om Rotterdam in te fietsen, mijn stuur in mijn gestreepte wanthanden. De jongeman langejan loopt langs me heen om zijn fiets uit het rek te pakken. Mijn ledlampjes gaan vast aan, voor het Hemabloemlichtje dat ik om de bovenste knoop van mijn wollen winterjas heb gehangen, achter hangt mijn rode lamp, ietwat hoger en wel vastgehaakt aan het elastiek dat mijn draadhaar samenbindt. “Wil je een chocola?” hoor ik naast me en voor ik het weet pak ik “Ja” uit een doos Belgische zeevruchtpralines. “Mmm, lekker zijn deze!” smul ik en ik bedank hem. Bijna omgevallen door de aanmeerstoot zeg ik ’m even later gedag en de liefste uit het assortiment waterbusconductrices zegt “Tot morgen” tegen mij en meteen daarna ook tegen hem. “Morgen ga ik vreemd met de trein” denk ik nog. Ik heb een kerstontbijt in een voor mij ongewoon oord waar exotische haltes op mij wachten.

In de brugklas schreef ik een kort verhaal over een ontmoeting in de trein. Stiekem was ik tevreden over de dialoog tussen een oude en een jonge reiziger, maar ik kon zelfs vanuit mijn teentoppen geen behoorlijk einde aan het verhaal zuigen (mijn probleem met eindes was er altijd al, Karellientje en eindes… ik zou er een hele reeks blogberichten aan kunnen wijden!). Ten einde raad vroeg ik om moederlijk advies en mama opperde de twee - net voor het uitstapmoment - te laten ontdekken dat zij elkaars verloren familie waren.

Een acht kreeg ik voor mijn opstel met een bijschrift dat ik me herinner als: mooi verhaal dat nog maar net overeind blijft na de zeer zwakke schakel die het einde is.

Mijn docent lichtte toe dat OV-gesprekken juist zo boeiend en charmant kunnen zijn en zo vol mogelijkheden doordat ze eindig zijn en eenmalig, een kort samenzijn van mensen die na het gesprek weer hun eigen weg gaan, zoals ze ook daarvoor hun eigen weg hadden afgelegd. Met de door mij gecreëerde familieband maakte ik dit kapot.

Ik fietste vanavond een andere Rotterdamse route dan normaal. Al aan het begin van mijn terugreis had ik tot een kleine omweg besloten, want “dat breekt zo lekker de week”. De glimlach zelve zag ik terug bij het eerste stoplicht en het tweede, na het derde sprak hij me aan en spraken we tot bij het “fonteinplein” vanwaar we andere stukken stad in moesten. Hij vertelde onder meer dat hij in Hongarije geboren is, dat hij lp’s verzamelt en dat hij als hovenier vandaag zijn laatste tuindag had omdat tuinieren en winter nu eenmaal slecht samengaan. Ik genoot van ons rustige gesprek, heel kalm, zonder haast. Het was al enige tijd geleden, realiseerde ik me, zo’n onverwacht prettige, ongedwongen ontmoeting. Zo eentje zonder uitwisseling van e-mailadressen of namen, zo een zonder weerzien.

“Mijn leraar Nederlands had gelijk” dacht ik tijdens de slotkilometers voorbij de fontein.

Vanavond voelde ik mij een personage in een goed opstel.

Een ouwetje

Een pareltje deze clip. Kon hem een tijd niet opgraven uit mijn geheugen, maar zie daar... hij is er weer!

Wie biedt?

Om een beter beeld te krijgen klik je met je linkermuisknop 1 x op de advertentie of... bekijk je het aanbod van M en mij op Marktplaats zelf!

Om op te eten...

... zo lekker...
in de lunchpauze, op een bankje in de tuin
van Rotterdams mooiste boekhandel.

Over meeuwen en meer Zeeuwen in Zoutelande

Nummer acht van de Stormvogelhuisjes in Duinpark Het Kustlicht heeft een sauna en een bubbelbad, maar ook een terras en vijver met eenden, meerkoeten en meerdere eend- en meerkoetkinders die met hun flapperpoten op de tegels kletteren zodra daarop broodplukjes worden gegooid. Achter de schuifpui, het terras en de vijver leeft veel gras waarbovenuit soms een golfer verschijnt in roze lambswooltrui, witte broek en dito haardos. Na een weggetje en hoge duinen bereiken we het strandzand. Met schelpen, schommels, kwallen en zeewier, het plantje dat zijn bindmiddel schenkt aan shampoos, tandpasta's, ijsjes en vla.

We worden er rustig van. Wij van de Schoondermarks en twee verliefloofde eigenlijk-ook-al-familieleden worden rustig van de zee, de zon, de dieren die we ontmoeten in het weekend waarin we het 35-jarig huwelijk van mijn ouders vieren. In deze dagen raken onze zintuigen prettig geprikkeld en we denken aan Hans Dorrestijn die zo mooi ‘verrukkelijk visje’ zeggen kan.



Ik verander in een schelpenmeisje, M en ik in slakkenbeschermers. Slakken die het duinpad oversteken en daarmee het gevaar lopen te worden geplet door mountainbikewielen en ‘Naikie Eirmeks-schoenen’ lokken we in hun huisje en tillen we naar de overzijde. Als we niet weten wat de bestemming van het slakkebeest is - soms 'loopt' er een als wij, verticaal over het pad - helpen we ‘m op onze terugweg. Beiden twijfelen we bij eentje. Als we hem hebben overgezet, vragen we ons af of hij niet à la minute aan de retourreis beginnen wil. Zou een slak in zijn traagheid het doel van de reis wel overzien? Zijn zijn doelen het zich voortplanten, eten, slijmig wandelen en de weg meten? Zit er in zijn huisje een opgerold meetlint misschien?


Soms weten we niet wat we zien en… begrijpen we het pas als we beter kijken.
Soms weten we niet wat we horen en... zoeken het later op.
Mama meerkoet is niet zo stuntelig dat ze zich het eten laat afpakken. Ze neemt het brood expres zo scheef in haar bek, opdat ze het aan haar jongen kan oversnavelen.
Het zachte regenpijpgeluid bij de paaltjes aan het strand lijkt uit de kleine kalkpotjes te komen waarmee de paaltjes behangen zijn.



Zeepokken zijn het en ze kunnen zich ook op de huid van walvissen hechten of op een zeeschildpaddenschild. In de witgrijzige huisjes zitten kleine kreeften met zes paar ranke poten plus een piemel die tot twintig keer de lichaamslengte van het dier worden kan als de rankpotige een buurpokkie bevruchten wil. De pokken leven voornamelijk van plankton. Dit wapperen de poten, die onder water uit hun huisjes steken, efficiënt naar binnen.

Aaaah...
duinen, slakken, zeepokken, klaprozen, bubbels in 't bad en bubbels in 't glas, muziek in een achtertuin, fijne gesprekken tussen zeven mensen, ontroering, meeuwen en Zeeuwen…
IK HEB HEIMWEE!

Mondegreens (I)

Het is raar maar waar: ik hoor een liedtekst bijna nooit in zijn geheel. Hoe dat kan? Ik begin te vroeg met meezingen
(en kan vaak ook het swingen niet bedwingen). Daarbij sla ik van een eerste - en vaak ook meteen laatste - pure luistersessie meestal niet veel meer in mijn hoofd op dan één woordgroep of liedregel die mij meteen aanspreekt. Om het mysterie erachter, om het eigen filmpje dat ik er denkbeeldig bij draai of om de poëzie.

Mijn manier van luisteren draagt ertoe bij dat ik nogal een mondegreenmeisje ben.
Nogal een mondegreenmeisje?
Nogal een mondegreenmeisje, oui, oui.

‘Mondegreen’ is de internationaal bekende term voor een misverstane tekst. Hij werd in 1954 op de wereld gebracht door de schrijfster Sylvia Wright die als kind de liedregels 'They had slain the Earl of Moray / And laid him on the green' verstond als:
' They had slain the Earl of Moray / And Lady Mondegreen'.

Meer dan eens betrapten anderen mij op het zingen van een tekst die niet de eigenlijke tekst van de zanger/band is, of had ik een Ooh?-Goh!-moment als ik door een liedboekje bij een cd bladerde. Soms voelde ik me dan weer net zo klein als toen ik Elton Johns 'And it's no sacrifice' zong als 'And it's no zakkèrevoh'.

Voor een lach op een regenachtige dag: hier en ook hier zijn veel leuke verhoringen te vinden.
Mijn persoonlijke favorieten en een tweetal eigen mondegreens vindt u in het volgende filmpje dat ik vanochtend samen met M maakte:

Klik hier voor mijn YouTube-filmpje

P.S. Over de laatste mondegreen in het filmpje… meer in ‘Mondegreens (II)’. Wordt vervolgd dus!

Oejoej Appie!

Als u met mij mee wilt oejojoeien,
klik dan (1 x met de linkermuisknop)
op het onderstaande bonnetje,
lees en zeg: oejojoej och en foei!

Rotterdam, april 2010

Lieve Vriend,

Ik heb geen idee op welk continent je nu woont en werkt, maar ik denk vaak aan je. Soms zie ik je weer zitten met een van je over de wereld verspreid liggende gitaren, terwijl je liedjes improviseert voor je medekibboetsvrijwilligers - dat over mij ging ook over koeien, weet je nog? Of je danst op een strand vlak bij Libanon en doet dit zeker zo goed als de professionele dansdames tegenover je, ingehuurd om op 't salsafeestje flink te wiebelebipsen in Riocarnavalspakjes met fraaie veren.
Het vaakst denk ik terug aan die keer dat ik getroost moest worden omdat het vele landen van mij vandaan regende in mensen die ik altijd liefhebben zal. Het stevig omarmen van een boom zou me helpen zei je. Ik had dit waarschijnlijk niet geloofd als het van een sprietige en bleke Nederlander gekomen was, maar jij (voor-)voelt goede energie en krachten en ook slechte (ik weet nog dat ik op twaalf september 2001 uit Tel Aviv terugkwam naar Nahariya en jij er aangeslagen uitzag toen je mij vertelde dat je je voordat je van de gebeurtenissen in de VS vernomen had, plots zo ellendig had gevoeld).

Ha, hoe je kunt wegdromen tussen de alinea’s in! Even was ik terug bij de bemoedigende boom en voelde ik me opnieuw opgelucht, maar nu duikt een verdrietige herinnering op en rimpelt mijn gedachtestroom. Ik denk aan mijn envelop die een paar jaar na onze eerste ontmoeting in Israël en een paar maanden na de tweede in Nederland, uit Denemarken naar mij terugkwam met daarop een boodschap van een postbode en een sticker met een kruisje voor ‘er flyttet’. Je was vertrokken en lange tijd wist ik niet waar naartoe, tot je e-mail een half jaar later.

Ja, mi Amigo, als ik aan kwijte mensen denk dan denk ik dikwijls aan jou.
Ook aan een bijzondere oom trouwens, die nooit kwijt is geweest, maar gemakkelijk zoek had kunnen raken in de lange jaren dat hij geen telefoon had, geen nabije vrienden, geen collega’s. Mijn moeder werd zenuwachtig als haar brief voor haar gevoel te lang onbeantwoord bleef.

Laatst was ik zonder familielid of vriend(-in) alleen op een crematie. Ik heb in mijn leven al van alles in mijn eentje gedaan, maar alleen naar een crematie gaan was daar niet bij.
Ik voelde me ongemakkelijk in de kerk; ik was vergeten geld mee te nemen voor de collecte. Toen ik dit als een bang, klein meisje in het oor van de collectant fluisterde, antwoordde hij: ‘Maar daarvoor ben je aan mij geen verantwoording schuldig hoor!’ waarbij hij van het kleine woordje ‘mij’ een reus maakte door zijn beklemtoning. Ietwat ongemakkelijk voelde ik me ook toen bleek dat ik als een van de weinigen geen kerklid was en het lichaam van Jezus niet wilde opsabbelen, toen er buiten mij slechts één mensbaksel was dat niet met een vierwieler naar het crematorium ging én toen ik (als enige?) om meerdere flauwe grappen van de pastoor niet lachen kon (hoewel ik het verfrissend en bij de overledene passend had gevonden dat de zielenherder in de kerk het scoutingliedje ‘Pak al je zorgen in je plunjezak en fluit, fluit, fluit’ zong). Maar, lieve Vriend, het allerongemakkelijkst voelde ik me toen ik nadacht over de kaart die nog op mijn bureau lag. Het was een Sinterklaaskaart die ik op Valentijnsdag had geschreven aan de 77-jarige W die ik vorig jaar een paar maanden lang hielp bij het schoonmaken van de boerderij waarop hij met mevrouw A woonde, meneer grapjas W die nu door houten wanden omsloten was. Op de kaart stond, onder andere, dat ik binnenkort voor de tweede keer op bezoek zou komen in de hoge flat waar er goed voor hem werd gezorgd.
'P.S. Het is dan wel geen Sinterklaastijd, maar ik hoop dat u van de aanblik van de goedheiligman net zo blij wordt als ik ben wanneer ik de Sint zie…'
Het adres stond erop,
de postzegel was geplakt
en zo bleef de kaart meer dan een week op mijn schrijftafel liggen.
Tot meneer W haar niet meer lezen kon.


Twee geschreven maar nooit ontvangen poststukken liggen voor me. Het ene is voor een man met wie ik niet meer praten kan, het andere voor een goede vriend die eens erg zoek was, zich toen liet vinden en nu… toch alweer veel te lang en veel te veel kwijt is.

Ik hoop dat onze wegen elkaar snel weer kruisen
en wij elkaar weer nieuwe verhalen vertellen zullen.

Carlien

Verlanglijstje

O had ik maar een absoluut gehoor
en kon u maar noten lezen.
Ik zou u het werkelijk hoogstaande duet laten horen
waarmee twee eenden mij vanochtend
kwekkewekten.


Niet een van de eendjes van vanmorgen,
maar wel zo doddig dat ik 't beessie nu aan u tonen wil!