“Zijn wij een symbiose?”

Tja, na een lange stilte is een goede openingszin van belang.

Aan de koffietafel

“Ik ben nu achtenzestig en op mijn vijftiende werd mijn vrouw mijn eerste vriendinnetje.”

Ik hang aan zijn lippen.

“Het was één keer uit. Eén dag en ik wist er niets van.”

Mijn wenkbrauwen kronkelen zich tot vraagtekens.

“Ik zat in dienst en ontving mijn liefs brief waarin stond dat ze het niet zo bedoeld had en ze alles weer gauw wilde terugdraaien.”

Ik zeg: “U-hum”, mijn afkorting van: Vertelt u vooral verder, ik ben nieuwsgierig.

“De dag daarop kreeg ik een tweede brief die eigenlijk de eerste was. In dit eerst geschreven maar later ontvangen poststuk stond dat ze het uitmaakte.”

We glimlachen gedrieën. Stilletjes en momentenlang.

Ik ben getrouwd!

Met een man in een zwart jacquet die volmondig ja zei! Andere ingrediënten: een chique struikelsluier, een reusachtige, vierlagige roze taart die zich niet gemakkelijk liet aansnijden én het ‘Want engelen bestaan niet maar een bruidspaar zoals zij’-lied.

Jaja.
Het meisje dat steeds weer gruwelde als haar vriend - geheel voortijdig en veelal om de scherts - haar ouders in haar bijzijn zijn schoonouders noemde. Het meisje dat al als klein kind rebelleerde tegen witte en beige bruidskleden en zei dat als… dat zij dan liever in het donkerbruin… maar nee….
Dit meisje…
moest eraan geloven en broer pastoor niet teleurstellen. ‘Ja, ik wil’ zeggen, meeswingen, fotogeniek lachen en vooral niet dreinen. Het was immers pakjesavond!

Het is me niet gelukt. Standaard sta ik onvoordelig op foto’s, maar ook aan de andere eisen kon ik op deze decemberavond niet voldoen. Ik mopperde stilletjes, stond erbij als een houten klaas, zei: ‘Ja’ met gekruiste vingers en schoof de ring van aluminiumfolie bijna om de middelvinger van mijn naaste.

Het was maar spel, een neppe ceremonie, maar het leek allemaal zo verdomde echt. De surprise van mijn broer en zijn vriendin voor mijn vriend en mij was zo groots, compleet en tot in de kleinste pixelpuntjes afgewerkt dat zij mij vreselijk benauwde.

Ik weet het heel erg zeker: geen trouwerij voor mij voorlopig. Deze jongedame moet nog heel wat Paul de Leeuws bij Villa Felderhof horen spreken om richting het huwelijksbootje bewogen te raken.

En als… ooit…, dan zal…
mijn jurk niet donkerbruin of pimpelpaars zijn. Wit, eenvoudig en strapless eerder.
Haha, gelukkig veranderen mensenmeningen.
Zelfs die van een strabante tante.